legende.favos.nl

Gesponsorde koppelingen

Powered by Favos.nl

Met Favos maak je eenvoudig en snel je eigen startpagina. Meer weten?
Lees hier verder..

Zoeken met Google

verhaal,, de jongen

De jongen

De stilte werd alleen verbroken door het fluisteren van de wind, kon de wind de woorden van mijn liefste maar brengen, maar dat zou ronduit onmogelijk zijn…
Ik kijk uit over mooie uitgestrekte weiden, met bloemen in alle kleuren die je kunt bedenken. De zee schittert in de verte en de zon is aan het ondergaan. Zo mooi is mijn uitzicht. Ik moet eigenlijk terug naar huis, het is al donker aan het worden. Ik wil opstaan, maar dan zie ik een schaduw voor mij uit. Ik kijk verschrikt op en kijk in het gezicht van een knappe jongen. Iets in zijn blik doet me bevriezen, zorgt ervoor dat ik niet kan praten en zijn ogen.. Ze komen me bekend voor en toch ook weer niet. Hij kijkt mij aan met een verlangende blik en staat op het punt wat te vragen en dan verdwijnt hij, net zo onverwachts als hij verschenen was. En die blik…

Ik schrik wakker. Ik vergeet die dag nooit meer. Vandaag is het al een jaar terug en sinds die dag ga ik elke dag terug naar die plek. Meestal kom ik daar om na te denken en natuurlijk voor het prachtige uitzicht. Het is gewoon moeilijk om die jongen uit mijn gedachte te krijgen maar het is me toch gelukt, ik denk niet meer zoveel aan hem als eerst. Vandaag word ik 14, eigenlijk is het nog heel vroeg in de morgen. Daarom besluit ik maar een wandeling te maken, ik loop automatisch naar de plek toe en ga diep in gedachten er zitten. Eigenlijk is het allang geleden dat ik aan die jongen heb gedacht maar zo opeens kwam ik er weer op. Ik weet niet meer zo goed hoe hij eruit ziet, maar ja dat doet er toch niet meer aan toe. Ik kijk naar de opkomende zon en geniet gewoon van de warmte die hij nu al geeft en dan het prachtige uitzicht. Ik voel me echt op me gemak, maar ik besef wel dat als ik niet snel naar huis ga mijn ouders ongerust worden. Ik wil opstaan, maar dan hoor ik een geluid achter mij. Verschrikt kijk ik achterom en vraag bibberend. “Wie…Wie is daar?” Ik kijk bliksemsnel overal tussen de bomen en om mij heen, maar zoals ik al had verwacht is er iemand. Dan valt mijn blik op een mooie grote vogel. Hij kijkt mij aan met een blik die niet te doorgronden is, maar zijn blik zorgt ervoor dat ik als aan de grond genageld blijf staan. Er verschijnt iets van humor is zijn ogen en dan vliegt hij weg. Hij laat me achter met een leeg gevoel, maar dan dwing ik mijzelf toch naar huis toe te lopen. Nadat ik mijn ouders ervan verzekerd had dat er niets met mij aan de hand is, gingen we eindelijk mijn verjaardag vieren. Het werd een heel leuke dag, leuker dan ik me had voorgesteld. Aan het eind van de dag was ik dan ook doodop en ging, nadat ik had gedoucht, lekker naar bed. Ik lig lekker in bed en dan schiet het beeld van de vogel door mij heen. Ik begrijp nu wat die blik betekende. Het was een blik van pijn, verdriet en verlangen. En nadat ik dat had beseft gebeurde er allemaal dingen te gelijk. Eerst knalde er iets tegen mijn raam en ging er door heen (later zag ik dat het een vogel was). Op hetzelfde moment krijg ik knallende koppijn en stormen mijn ouders mijn kamer in. Toen mijn moeder de vogel zag liggen kreeg ze zo’n afschuwelijke blik in haar ogen dat ik mijn gezicht afwendde. Mijn vader was niet in staat iets uit te brengen en stond mij aan te gapen. Ik snapte niet waarom ze zo moeilijk keken en wat er nou zo erg aan was. “Wat staan jullie nou te kijken, het gebeurt wel eens vaker dat er een vogel tegen de ruit aanknalt. Ga maar weer naar bed ik ruim het wel op!” Ik keek naar me moeder en ik had bijna spijt van mijn woorden. Heel langzaam begon mijn vader te praten. “Sorry schat, we schrokken alleen.” Ik keek hem aan en toen hij zijn blik afwendde wist ik dat hij loog. Ik duwde ze letterlijk mijn kamer uit voor zij konden protesteren en toen liep ik naar de vogel, maar bevroor toen letterlijk. Het was de vogel die ik dezelfde dag nog had gezien! Ik liep toch maar verder en pakte hem op, ik zag dat hij nog leefde maar wel gewond was. Ik legde hem op mijn bed en ging naar het raam om de scherven op te ruimen. Ik doe mijn gordijnen voor het raam met de gedachte dat ik morgen wel een nieuwe ruit krijg. Ik loop naar de badkamer en toen ik terug kwam in mijn kamer keek ik de vogel aan. Het leek of er niets met hem aan de hand was. Ik kijk hem bevreemd aan en ik ga dan de laatste scherven opruimen. “Kaidy”. Ik schrok op van mijn gedachten en kijk bliksemsnel mijn kamer rond. Wie had mijn naam gezegd? Ik kan niemand ontdekken, maar dan valt mijn blik op de vogel. “Kaidy, doe normaal een vogel kan toch nooit praten”
vermaande ik mijzelf. Ik kijk de vogel recht in zijn ogen aan en dan trekt hij zijn mond open. “Kaidy ik kan wel praten en kijk nou niet zo verbaasd. Je wist het diep in je hart al.” Hij bleef me aankijken en ik wist dat het ongeloof van mijn gezicht af te lezen was. De vogel keek me aan met iets dat door moest gaan voor een grijns. “En wie mag jij dan wel niet zijn?” Was alles wat ik kon uitbrengen. “Maar lieve Kaidy, weet je dat werkelijk niet?” “Nee, zou dat moeten dan?” Hij keek me met een verbaasde blik aan en ik kon de verdriet horen in zijn stem toen hij vervolgde. “Dat verbaast mij egt, ik dacht dat ik lang genoeg in je gedachten had rondgedwaald. Dat zal ik wel mis hebben gehad dan.” Hij stopte even en toen kreeg zijn gezicht een uitdrukkingloos gezicht en hij vervolgde. “Misschien had ik hier nooit moeten komen.” Hij keek me aan met een blik die pijn in mijn hart deed, hij stond op het punt weg te vliegen. “Stop!” Ik stond verbaasd dat ik dat had gezegd, maar ik had er geen spijt van. Hij draaide zich om en keek mij dit keer recht in mijn ogen aan. Ik aarzelde maar zette toen toch door. " Hoe komt het dat je zoveel van mij weet, maar ik niks van jou?" " Is dat werkelijk zo, Kaidy?" " Je beantwoord mijn vraag niet!" , zei ik beschuldigend. "Okay, daar je maar om." "Wat?!?" " Draai je nou maar om, je ziet het zo wel.." Paar minuten later zei hij weer " Okay kijk maar weer" Ik merkte dat zijn stem veranderd was, maar dat zal wel verbeelding geweest zijn. Ik schrok dan ook letterlijk toen ik mij omdraaiden en er een jongen in plaats van een vogel stond. Hij had een deken om zijn middel gedaan en daaronder was hij waarschijnlijk naakt. Ik begon te blozen en ik probeerde wat te stamelen. " Maar..hoe,, ik snap het niet" Hij kwam langzaam op mij aflopen, maar ik deinsde achteruit. Ik zag hem verdrietig kijken en ik had er spijt van. Ik begon langzaam op hem af te lopen en raakte hem bij zijn armen aan, hij scheen dit niet raar te vinden. Maar toen begon hij te blozen en wist niet goed wat hij zeggen moest. " Ik, euh ik heb geen kleren aan heb jij misschien nog wat?" Ik had nog wat kleren van me neef liggen en ik gaf het hem, toen hij klaar was draaide ik mij om en het paste perfect. Ik staarde hem aan om erachter te komen waarom hij mij zo bekend voorkwam. Toen wist ik het weer.. " Jij bent die jongen van 2 jaar terug" Hij keek mij verrasd aan en zei " Ja dat klopt. Blij dat je het eindelijk doorhebt".

Nadat ik een bed op had gemaakt en we beiden in bed lagen werd ik zomaar vanzelf zenuwachtig. Er schoten allemaal gedachten door me heen. Hij was heel knap en ik zie er vast heel slaperig uit en ik weet zijn naam niet eens! Hoe moet ik dit uitleggen aan mijn ouders?? Ik raakte gefrusteerd door al die gedachten en probeerde te ontspannen. Na even zo gelegen te hebben hoorde ik een diepe zucht, voorzichtig begon ik: "Wat is er?" "Het is gewoon, ik kan niet slapen en jij zit vast met je ouders. Dus ik zal morgenvroeg weer vertrekken. " Je mag wel blijven." antwoorde ik snel en ik hoopte dat het niet al te wanhopig had geklionnken. Hij glimlachte en keek met zijn mooie donkere ogen naar mij. Toen sloeg hij spijtig zijn ogen neer. "Sorry, ik kan echt niet lang blijven, maar we kunnen morgen wel afspreken bij de plek. Is net voor zonsondergang goed?" Ik antwoorde naar waarheid. "Ik kan niet wachten" Hij moest lachen. " Ik ben nog niet weg" Ik lachte en keek hem recht in de ogen aan, toen werd ik verlegen en keek snel een andere kant op. Al snel vielen wij beiden in slaap.
De volgende morgen zag ik dat hij weg was. Ik werd een beetje verdrietig dat hij geen afscheid had genomen, maar ik werd al blij met de gedachte dat ik hem vandaag nog zou zien.

Dit is een rubriek

Dit is een voorbeeldje, en kan via de beheer pagina weer worden verwijderd.

• Dit is een link

Gesponsorde koppelingen